ความตระหนักรู้การใช้เวลาว่างและอุปสรรคของการเข้าร่วมการใช้เวลาว่างของคนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานคร

Abstract

This study aimed to examine leisure awareness and constraints to participate in leisure and to study the relationship between leisure awareness and constraints to participate in leisure for working ages in Bangkok. The sample consisted of 400 working-age people in Bangkok aged between 18-59 years through multi-stage random sampling. The research instrument for data collection was a questionnaire developed by the researcher, with an IOC between 0.60 - 1.00 and a reliability of 0.95 as a rating scale. The findings are as follows: 1) Working-age people in Bangkok had an overall leisure awareness at a level of strongly agree ( Mean = 3.36, S.D. = .351). 2) Working-age people in Bangkok had an overall opinion about constraints to participate in leisure at a level of disagree (Mean = 2.22, S.D. = .543). 3) The relationship between overall leisure awareness and constraints to participate in leisure for working-age people in Bangkok was not related. Considering each aspect, it was found that in terms of leisure awareness, leisure time use, leisure time experience, relationship with life, relationship with quality of life, and constraints to participate in leisure were not related, except for the relationship with society, which was negatively related to constraints to participate in leisure.

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความตระหนักรู้การใช้เวลาว่าง ศึกษาอุปสรรคของการเข้าร่วมการใช้เวลาว่าง ศึกษาเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลกับอุปสรรคการเข้าร่วมการใช้เวลาว่างของคนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานคร และศึกษาความสัมพันธ์ของการตระหนักรู้การใช้เวลาว่างกับอุปสรรคของการเข้าร่วมการใช้เวลาว่างของคนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานคร ซึ่งกลุ่มตัวอย่างเป็นคนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานครที่มีอายุระหว่าง 18-59 ปี จำนวน 400 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น มีค่าดัชนีความสอดคล้องเชิงเนื้อหา ระหว่าง 0.60 – 1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.95 มีลักษณะเป็นมาตราส่วนประมาณค่า ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบทดสอบความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ย โดยการทดสอบค่าทีการทดสอบความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของกลุ่มตัวอย่างมากกว่า 2 กลุ่ม โดยการการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และทดสอบความแตกต่างอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยใช้วิธีการของฟิชเชอร์ และการหาค่าสัมประสิทธิสหสัมพันธ์อย่างง่ายแบบเพียร์สัน ซึ่งผ่านการตรวจสอบและได้รับการรับรองจากคณะกรรมการจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ ผลการวิจัยพบว่า 1) คนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานครมีความตระหนักรู้การใช้เวลาว่างโดยรวมอยู่ในระดับเห็นด้วยอย่างยิ่ง (Mean=3.36,S.D.=.351) 2) คนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานคร มีความคิดเห็นเกี่ยวกับอุปสรรคที่มีต่อการเข้าร่วมการใช้เวลาว่าง โดยรวมอยู่ในระดับไม่เห็นด้วย (Mean=2.22, S.D.=.543) 3) ความสัมพันธ์ระหว่างความตระหนักรู้การใช้เวลาว่างโดยรวมกับอุปสรรคของการเข้าร่วมการใช้เวลาว่างโดยรวมของคนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานคร ไม่มีความสัมพันธ์กัน เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ความตระหนักรู้ การใช้เวลาว่าง ด้านการใช้เวลาว่าง ด้านประสบการณ์ใช้เวลาว่าง ด้านความสัมพันธ์กับชีวิต ด้านความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตกับอุปสรรคของการเข้าร่วมกิจกรรมการใช้เวลาว่าง ไม่มีความสัมพันธ์ ยกเว้น ด้านความสัมพันธ์กับสังคมมีความสัมพันธ์เชิงลบกับอุปสรรคของการเข้าร่วมกิจกรรมการใช้เวลาว่าง