จะเข้: การผลิตอัตลักษณ์ทางดนตรีในบริบทของดนตรีประจาชาติ

Abstract

จะเข้เป็นเครื่องดนตรีที่พบการบันทึกในสมัยกรุงศรีอยุธยา สันนิษฐานว่า มีต้นกำเนิดที่ประเทศอินเดียตอนเหนือและแพร่วัฒนธรรมสู่มอญ พม่า เขมร และไทย ชาติพันธุ์มอญและเขมรบางกลุ่มยังคงบรรเลงดนตรีรูปร่างจระเข้ จะเข้จึงเป็นวัฒนธรรมดนตรีร่วมดินแดน ช่วงรัชกาลที่ 6 เกิดแบบแผนการบรรเลงดนตรีไทยขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม กรณีศึกษาช่างประดิษฐ์จะเข้ จำนวน 9 คน พบความสอดคล้องทางด้านโครงสร้าง รูปทรง สัดส่วน วัสดุ ส่วนที่แตกต่างคือ หลักการ เครื่องมือผลิต ความเชื่อ การตลาด การกำหนดเสียง แบบแผนการผลิตจะเข้ปัจจุบันได้ต้นแบบความรู้และฝีมือการสร้างเครื่องดนตรีจากร้านดุริยบรรณ จากนั้นกระจายตัวไปสู่แหล่งต่าง ๆทั่วประเทศ นักดนตรีและการศึกษามีบทบาทต่อการกาหนดคุณภาพมาตรฐานและสร้างอัตลักษณ์ทางดนตรีไทย สัดส่วนคณิตศาสตร์ที่พบจากการสร้างจะเข้ถือเป็นการกำหนดอัตลักษณ์ทางดนตรีประจำชาติ